Lilak zwyczajny
Trudno sobie wyobrazić ogród, w którym nie ma bzu, więc i na działce powinien się iznaleźć choćby jeden krzew tego gatunku. Ponieważ po paru latach rozrasta się dość szeroko i jest wysoki, najlepiej go posadzić koło domku albo w rogu działki, w miejscu wypoczynku. Warto sadzić tylko odmia'ny szlachetne, których jest dużo.
Można się zapoznać z nimi bezpośrednio, np. w ogrodach botanicznych lub choćby z ich opisami w katalogach, aby wybrać taką odmianę, która sprawi najwięcej przyjemności. Są odmiany o kwiatach białych pojedynczych lub pełnych, np. Madame Lemoine. o bardzo dużych pojedynczych kwiatach barwy purpurowofioletowej np. Massenairóżowofioletowej np. Marechal Foch, a także odmiany o wielkich kiściach kwiatów jasnoametystowych i niebieskawych.
Lilaki nie są wybredne i rosną na każdej przeciętnej glebie, jaką się spotyka w ogrodach działkowych. Na wybitnie ubogich - warto je co 2 lata obłożyć warstwą obornika i w czasie suszy podlewać, przynajmniej póki są młode.
Kwitnące gałęzie lilaka można w każdej ilości ścinać do wazonów - krzew na tym nie ucierpi. Pozostawione kwiatostany należy obcinać zaraz po przekwitnieniu, gdyż szpecą krzewy, a zawiązywanie nasion niepotrzebnie je osłabia.
